İnsanlığın “haftayı 7 gün yapmak” kararının kökü tamamen dinsel, mitolojik ya da şairane bir estetikten değil, antik astrolojik gözlemlerden gelir. Yani bu sayı “keyfi” değildir. Gökyüzüyle ilgilidir.

Antik Mezopotamya ve sonrasında Babil uygarlığı göğü gözlerken, çıplak gözle dolaşan ve “özel” hareket eden 7 gök cismi belirlediler:

Güneş
Ay
Merkür
Venüs
Mars
Jüpiter
Satürn

Bu 7 gök cismi diğer yıldızlardan farklıydı, çünkü yıldızlar sabit görünürken bunlar hareket ediyordu. Bu yüzden insanlık onlara “gezgin yıldız” yani planetai dedi. Bu 7 göksel güç, mitolojide tanrıların alanına taşındı; her birinin karakteri, etkisi, gücü bir tanrı arketipiyle eşleştirildi.

Babil rahipleri bu 7 gezgin gücü kullanarak zamanı parçalara bölmeyi çok sevdi. Çünkü göğü incelemek, geleceği anlamak (ve kontrol etmek) demekti. Haftayı 7 güne böldüler. Her günü bir gezegene atadılar. Bu bilgi sonra Yahudi geleneğine, ardından Roma’ya geçti. Roma takvimi bunu Latin isimlerle devraldı. Sonra Hristiyan dünya, sonra İslam dünyası… Dünya çapında dolaştı.

Hatta bugün İngilizce’de gün adları hâlâ o eski “gezegen-tanrı” mitlerinin tortusunu taşır:

Sunday = Sun day (Güneş günü)
Monday = Moon day (Ay günü)
Saturday = Saturn day (Satürn günü)

Ve bugüne kadar insan takvimi o antik astrolojik alışkanlıktan tam olarak kurtulamadı. “Hafta 7 gün” diye düşündüğümüz şey o kadar doğal görünüyor ki, çoğu insan bunun bir kültürel karar ve bir gökyüzü hesaplaması olduğunu hiç bilmez.

Aslında şöyle de düşünebilirsin: İnsanlık zamanı gök cisimlerinin gücüne göre parçaladı. 7 gün, “gökyüzünün 7 aktörüne” verdiğimiz bir takvim halesidir. Biz bugün modern takvim kullanıyoruz ama beynimiz hâlâ Mezopotamya’nın gece göğünü taşıyor.

7 gün astrolojinin, astronomiyi yönettiği zamanlardan kalan en kalıcı veri yapısıdır.